
Τον Πελέ, έναν μακρύτριχο άσπρο-καφέ κεραμιδόγατο,τον είχα ήδη τέσσερα χρόνια στο σπίτι όταν περιμάζεψα τον Ζορρό, έναν ημίαιμο σιαμέζο.
Στην αρχή ο Πελέ έδειξε ότι δεν συμφωνούσε καθόλου με εκείνη την εισβολή στον ζωτικό του χώρο, αλλά λίγο από τις δικές μου προσπάθειες συμφιλίωσής τους, λίγο από το γεγονός ότι ο Ζορρό ήταν ακόμη μηνών, κατέληξαν σύντομα να γίνουν φιλαράκια, να κοιμούνται παρέα, να πλένει ο ένας τον άλλον...
Τώρα τελευταία άρχισα να παρατηρώ το εξής αξιοπερίεργο φαινόμενο: εκεί που βρίσκονται ξαπλωμένοι οι δυο τους, ή την ώρα που ο Πελέ πλένει τον Ζορρό, ξαφνικά αγριεύει και τον «φτύνει» απειλητικά, πετάγεται μακριά, για να ηρεμήσει λίγο αργότερα και να ξαναγυρίσει κοντά του, σαν μετανοιωμένος... Ως... ειδικός γατολόγος (από την πείρα δεκαετιών) έχω να δώσω την εξής εξήγηση: επειδή ο Ζορρό πλέον μεγάλωσε, είναι στιγμές που ο Πελέ τον βλέπει ανταγωνιστικά και αντιδρά σύμφωνα με το ένστικτο του κυρίαρχου αρσενικού. Ύστερα παίρνει τα πάνω της.. . η λογική να πω, η 18μηνη συμβίωση να πω, και επανέρχεται στη φυσιολογική του κατάσταση...
Ένας γάτος προσπαθεί να ελέγξει τις παρορμήσεις και τα ένστικτά του... Ένας γάτος προσπαθεί να εξανθρωπισθεί... Πόσοι άνθρωποι το κάνουν;!!!...
Δημήτρης Χορόσκελης
Πηγή: http://www.ramnousia.com/
No comments:
Post a Comment